در بطن نعمان بريخت ، حق سبحانه و تعالى قطعه سحاب پاك را بر بالاى آن قبضه خاك بداشت و چنان تعيين فرمود كه چهل روز بر آن خاك ببارد و به هيچ نوع سايه از سر آن برندارند ، آن سحاب بفرمان رب الارباب ، سى و نه صباح از درياى اندوه ، آب برداشته بر خاك آدم بباريد ، تا آن خاك به آب غم و عنا گل شد . بيت خاك آدم را به آب و گل مخمر ساختند * پس در او درد و بلا را جا مقرر داشتند در روز چهلم از بحر شادى آب برگرفته ، قطره‌اى چند بر آن خاك افشانيد . گوئيا كثرت هموم و غموم آدميان و قلت نشاط و انبساط ايشان بدين سبب است . چنانچه فرموده‌اند : بيت بىحكمت غريب و حديث عجيب نيست * شادى يك زمان و غم جاودان ما و چون روح در قالب آدم دميدند و از روى تعظيم مسجود ملائكه گشت ، حوا را از پهلوى وى آفريده و مونس روزگار وى ساختند و فرمان در رسيد كه اى آدم اسكن انت و زوجتك الجنّة ( ساكن شو ، تو و زوجهء تو در بهشت ) و بخوريد از همه ميوه‌هاى وى خوردن بسيار ، هرجا كه خواهيد ، از هرگونه لباس بپوشيد و از هر لون طعام بنوشيد و گرد درخت گندم يا انگور يا كافور يا شجرة العلم كه درختى بوده است در وسط فردوس ، جامع ثمرات لطيفه و مطعومات طيبه و هركه از وى بخوردى ، نيك و بد ، بدانستى [ مگرديد ] پس آدم و حوا در بهشت رام گرفتند و ابليس بر حال ايشان رشك برده بوسيله طاوس و مار به بهشت درآمد و انواع حيله و وسوسه پيش آورده بسوگند دروغ آدم و حوا را فريب داد ، تا از شجرهء منهيه تناول